یادداشت| «سوگِ شجره طیبه»

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ آه، میناب!‌ ای گهواره‌ی آن نوگلانِ باغِ ایران! چگونه تاب آوردی و چگونه شرح دهیم آن روز‌های تلخ را که آسمانت، چون دلی غمگین، دو بار به سوگ نشست؟ بار اول، بغضِ کینه در گلوی زمان ترکید و بار دوم، رگبارِ خصم، بر پیکرِ معصومِ فرشتگانی نشست که جز الفبایِ عشق و وطن نمی‌دانستند.

صدایِ انفجار، لالاییِ آخرینِ این عزیزان شد و در میانِ دود و خاکستر، ۱۶۸ ستاره‌ی درخشان، از شجره‌ی طیبه‌ی عشق، به ملکوتِ ابدیت پیوستند. نه گلوله‌ای در دست داشتند و نه شعارِ جنگی بر لب. تنها عشق بود و امید و ایران. اما تیرِ حرمله‌ی زمان، گاه از گلویِ هواپیماهایِ دشمن، گاه از دهانِ ترور، بر سینه‌یِ کوچکشان نشست و دردشان، ماندگار شد.

اینان، نه فقط دانش‌آموز؛ که سربازانِ کوچکِ این آب و خاک بودند. آنان که در کلاسِ عشق، درسِ ایثار آموختند و در راهِ دفاع از وطن، جانِ شیرینِ خویش را فدا کردند. امروز، نامِ «شجره طیبه» نه فقط مدرسه‌ای است؛ که نمادِ ایستادگی، نمادِ مظلومیت و نمادِ حماسه‌یِ نسلی است که در اوجِ معصومیت، شعارهایِ «مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل» در قلبِ پاکشان طنین‌انداز بود.

یادشان، تا ابد در خاطره‌یِ این سرزمین زنده خواهد ماند.‌ای مردمانِ ایران! این خون‌های پاک، امانتِ ماست. امانتِ ایستادگی، امانتِ عزت، امانتِ ایران.

تا ابد، بر تارکِ تاریخِ ایران، همچون نگینی درخشان خواهید درخشید.

نویسنده: ایوب کافی

انتهای پیام/